Over kijken, zien, kunst, aanraking en verbondenheid... | FR | EN | ES

'Kunst geeft niet het zichtbare weer, kunst maakt zichtbaar.': Paul Klee.

Schilderen is voor mij steeds weer tot het uiterste gaan om het innigste zichtbaar te maken.

Zichtbaar maken is laten gebeuren, laten ontstaan, is vertalen, vertellen; is communicatie, verbondenheid, beweging, schepping. Kijken is dan beschikbaar zijn voor het nog niet geziene. Kijken naar kunst is waarnemen met de zintuigen. Kunst zien is opnemen met het innerlijke.

Zien is stilte, is aangeraakt worden door wat verborgen is en dit door kleur aan het licht brengen. Het is geboren laten worden, het is van binnen naar buiten brengen om te laten zien, om verbinding te maken, het is iets afscheiden om er zich weer mee te verbinden.

Dit is een ondefinieerbare ervaring, het is een innerlijk gebaar dat onvatbaar is en vraagt om vertaald te worden. Ik vertaal of althans poog te vertalen, ik tracht het onzichtbare zichtbaar te maken in een eenvoudige taal vol van de kracht van de kleur. Om te kunnen vertalen is er openheid nodig, openheid tot verbinding... tot ontmoeting.

Mijn schilderen is een ontmoeting, is een ontvankelijkheid voor de innerlijke beweging, voor de verandering, voor het nog niet gekende, voor het mysterie. Het is wachten op een teken... ergens vandaan.

Een dergelijk schilderij bekijken is het 'teken' zien. Het is binnengaan in het schilderij, er door geraakt worden en het onzichtbare teken proeven. Een schilderij bekijken is dan niet interpreteren, niet veronderstellen, niet herscheppen, maar gewoonweg zich erdoor laten raken, het opnemen en ervan genieten.

claire vanden abbeele

De tijd die rest

De tijd die rest, eeuwenoud onveranderlijk een trein die op imaginaire sporen voorbijrolt. De nog te leven uren, nieuw en eigenaardig als een reis vol gefantaseerde gedachten en verreikende dromen. Ik zie mezelf bewegen op weg naar een horizon die steeds kleiner en kleiner wordt. Over de einder hangen zachte nevels. Ooit hebben ze me aangeraakt, mysterieus en doordringend. Sindsdien verzamel ik onophoudelijk de minuten. Sindsdien ben ik doordrongen van de eenmaligheid en de onomkeerbaarheid ervan. Veelzeggend zijn ze in hun zwijgende opeenvolging. Elke minuut vrij. Elke minuut de moeite waard om gebaren en woorden te vinden die er, voor de tijd die me nog rest, toe doen.

De tijd die rest
een uitgestrektheid kort of lang
een sfeer van verwachting
een brandend verlangen
een inzicht als een bliksemschicht
een langzaam ontwakende uitnodiging.
De tijd die rest weerkaatst wat voor zichzelf spreekt.

De tijd die rest
een onvatbaar magnetisch veld
een aantrekkingskracht naar het oningevulde
een reservoir van mogelijkheden
uitputtend monotoon of vervullend enthousiast.

De tijd die me rest
een maanlandschap
waarin ik met pen en penseel verdwijn
stilzwijgend het licht zoekend dat tussen de dagen valt.

Wat ik laat zien vertelt in bedekte termen iets van wat mij beweegt en beroert. Het gaat over een bestaan, fragmenten van een hier en nu en later, die voorbijgaan aan het vluchtig tijdelijke.

De tijd die me rest, een tijd voor het onvoorstelbare waarin ik zoek naar een vorm van kunst waarin een werkelijkheid neergezet wordt die de wetten van de tijd voorbijgaat. Kunst waarin de bewegingen, de kleuren, de vormen, de veranderingen worden opgeheven naar iets dat voorbij de vergankelijkheid gaat. Een tijdspanne waarin ik mezelf voltooi en gelijklopend iets creëer waarop de woorden van R.M. Rilke nog van toepassing zijn:

'Kunstwerken zijn van een oneindige eenzaamheid en met niets zo weinig nader te komen als met kritiek. Alleen liefde kan ze bereiken, omvatten en recht doen wedervaren.'

De tijd die mij rest kent geen twijfels rond de bereidheid om naar mijn passies te luisteren. Mijn passie voor het schilderen en het schrijven. Mijn passie om eenvoudigweg te leven, innig verbeeldend en toegewijd. Mijn passie om het bestaan als een noodzakelijkheid te doorgraven, elke ervaring tot het diepste toe te doorleven en uit te drukken.

De tijd die me rest, het is een niet mis te verstane uitnodiging om vorm te geven aan het bijzondere dat verder reikt dan het alledaagse. Het voorbije leven heeft me geleerd dat er ogenblikken zijn die in het vallende licht geschreven zijn. Ik koester ze. Ze blijven tot Altijd.

claire vanden abbeele

claire vanden abbeele

'De meeste gebeurtenissen kunnen niet in woorden worden uitgedrukt. Ze voltrekken zich in een ruimte die nog nooit door een woord betreden is.': R.M. Rilke

claire vanden abbeele is kunstenares, auteur en therapeute. Als therapeute werkt zij met mensen rond bewustwording en verliesverwerking. Ze geeft lezingen en workshops rond kunst, troost en levenskracht...

Als kunstenares en docente kunstzinnige vormgeving geniet ze grote bekendheid en heeft tentoonstellingen in binnen- en buitenland en won ze de zilveren medaille voor de internationale kunsttentoonstelling in Stockholm. Haar liefde voor het schilderen en het voortdurend appèl tot verwezenlijking en communicatie, brengen haar steeds oog in oog met het mysterie van leven, dood en afscheid. 19 boeken van haar werden gepubliceerd waarvan o.a. 'De kunst van het afscheid nemen' een bestseller werd.