schilderijen claire vanden abbeele











De allermooiste herinnering.
Een verhaal in rood, wit en blauw.
Een afdruk van jou,
datgene wat jij me achterliet,
de mal die we samen hebben gegoten.

claire vanden abbeele zegt: 'In geheimschrift, in glorende of stervende kleuren, op doeken die uitnodigen om binnen te treden in de stilte of dynamiek van de meest bijzondere levensfragmenten, intiem onthult 'De kleur van de herinnering' een goed bewaarde binnenwereld die zich voorzichtig vrijgeeft aan de omgevende buitenwereld. Kleur als teken. Kleur als taal. Kleur die kracht geeft. Kleur die herinnering oproept. Kleur die zoekt naar de meest zuivere vorm voor een diepingrijpende gewaarwording. Hier ligt mijn hartstocht.
Steeds zoekend naar evenwicht en harmonie. Ongeremd, vrij en tegelijkertijd met schroom tastend naar geborgenheid, vinden herinneringen een weg naar buiten. Het zijn bezinksels van wat me niet verlaat. Ik herinner me de zeeŽn van verlangen, de roerloosheid van het vredevolle, het knarsen van de liefde, de kwetsbaarheid van het tedere, het nobele in ontmoetingen.
In stille afzondering vertaal ik levensfragmenten in licht en donker, in wit en zwart en alle kleuren daartussen in. Zoals licht de duisternis nodig heeft om zich in een pracht van kleuren te kunnen breken, zo hebben de geleefde jaren me geleerd dat het bestaan schemering en schaduw nodig hebben om krachtig en kleurrijk te leren leven. Terugkijkend naar wat was en is, zie ik hoe de innigste ervaringen kleur geven aan mijn leven. Hoe zou ik me dan nog kunnen laten meeslepen door datgene wat er niet toe doet? Ik zou het niet weten. Daarom beperk ik met tot de essentie. Sferen van het essentiŽle die me vervullen, onthullen zich al schilderend: herinneringen die metgezellen zijn, het waardige dat ons verbindt, de liefde die blijft. Tijdens het schilderen vertrouw ik wat me benadert, vrij en niet gecensureerd, aan het doek toe. Later elimineer ik. Ik leg accenten, subtiel, in kleuren en tekens. De toeschouwer wordt uitgenodigd binnen te treden in de geladenheid en legt eigen accenten.'

Men vindt afbeeldingen van haar schilderijen voornamelijk terug in de boeken: